|
«فردا در راه است» ‹ به نسرين پرواز› آنجا... وكتاب "زیربوته گل لاله عباسی " که عاشق ترين ستاره در واپسين لحظه های هستی... زندگي را ازستيغ اميد مي ربايد توای حرامی، به چه می اندیشی؟ آنجا.... که بوته گلي، دوراز چشم تو
با دو نخ ‹زرد و قرمز› پيام رسان عاشقان میشود توای حرامی، به چه می اندیشی؟ آیا تو... هرگز، نگریسته ای به آن قامت کوچک گل! که هرشامگاه گلی دهان گشوده و درد باغ را فرياد مي زند؟ آیا هیچ شنیده ای که آن همه چرک و عفونت را داد می زند؟ آیا... توهرگز، خوانده ای به رخ هر برگ به سطرسطرخاطره هرگل قصه ی خاك خونین شيون سرخ دشت سايه بلند ديوار یا ناله زخم زنجيررا به آن بيدادگاه؟ آیا... توهرگز، شنیده ای آخرين آوازاین عاشقان را درآن مرزسکوت و سرود یا بوي خون بوي باروت یاصدای آخرین شلیک را؟ آه…دریغ تو وشنیدن؟ تو و نگریستن؟ آنجا تو در تابوت سياه خود در بهشت توهم ايستاده بر پله ثواب دشنه بغض خویش را مست و رقصان می نشانی به گلوی آفتاب. آنجا تو... به پندار باطل خویش می کشی، شعله هر شمع ! می شکنی، فانوس هربرزن ! ليك... گر به تمام شهر، نماند يك فانوس گر به دشت نروید يك گل گر ز دريا بر نخیزد يك موج فردا در راه است. فردا... زخاكستر هر شمع، سپيداري خواهدروييد. وازشکسته فانوس هرکوی آفتابي بر خواهددميد. ای عاشق ترین ستاره فردا در راه است پرواز کن، پرواز. ا. ش از تهرا ن پاييز 1381 |